Het House of Games-syndroom: laat de game-industrie marketing en media niet vergeten

Als Felix Falk, directeur van de Duitse branchevereniging game, praat over het nieuwe House of Games in Berlijn, spat het enthousiasme er vanaf. Berlijn moet én zal de wereldwijde hub voor games worden. Het project moet het 'volledige ecosysteem' vertegenwoordigen: van kleine indie-ontwikkelaars en grote uitgevers tot e-sportsorganisaties en opleidingen.

Klinkt prachtig. Maar wie de blauwdruk van dit soort prestigeprojecten bekijkt, ziet al snel een pijnlijk patroon. In het ideale 'ecosysteem' van bestuurders en lobbyisten ontbreekt namelijk stelselmatig één cruciale pijler: onafhankelijke pers, media en PR.

De mythe van de stenen bubbel

Het House of Games dreigt daarmee het zoveelste voorbeeld te worden van het 'verzamelgebouw-syndroom'. Men schuift ontwikkelaars en startups bij elkaar in een hip kantoorpand, zet er een espressomachine en dagelijks vers fruit neer en noemt het een bruisende hub. Maar games worden niet succesvol omdat ontwikkelaars naast elkaar op een stoel zitten. Games worden succesvol wanneer ze een publiek vinden.

Door media en PR buiten het ecosysteem te rekenen, behandelen beleidsmakers de gamesector nog altijd als een traditionele IT- of maakindustrie. Alsof je simpelweg een product van de band laat rollen en de rest vanzelf gaat. In de huidige markt is zichtbaarheid de absolute levensader van elke studio. Honderden fantastische indiegames verdwijnen jaarlijks in de anonimiteit omdat het bouwen van een product gesubsidieerd wordt, maar de duiding en verslaggeving eromheen volledig worden vergeten.

Een volwassen ecosysteem bouwt verhalen

Een volwassen ecosysteem bouwt niet alleen fabrieken, maar faciliteert ook de infrastructuren die verhalen vertellen. Verslaggeving en actieve PR zorgen ervoor dat een lokale gamescène verankerd raakt in de cultuur.

Dat vraagt om een fundamentele omslag: ontwikkelaars, media en PR moeten vanaf dag één intensief samenwerken, in plaats van pas bij het versturen van het eerste persbericht vlak voor de lancering.

• Vroegtijdige interactie: betrek journalisten en PR-strategen al bij vroege builds en conceptfases. Niet alleen voor promotie, maar voor inhoudelijke scherpte op het narratief en de positionering.
• Gedeelde ruimtes: zorg dat hubs zoals het House of Games niet alleen kantoorruimte bieden aan studio's, maar ook fysieke (flex)plekken voor redacties, freelancers en PR-specialisten.
• Duurzame netwerken: PR en media zijn geen kraan die je willekeurig opendraait wanneer een game af is. Het is een continue dialoog die de hele sector maatschappelijk en cultureel sterker maakt.

Geen ramen naar de buitenwereld

Als Berlijn, of welke Europese stad dan ook, echt een internationale hoofdstad voor games wil worden, moet het stoppen met het negeren van de mediaketen. Zichtbaarheid en duiding zijn immers geen bijzaken die je achteraf toevoegt, maar een fundamenteel onderdeel van de ontwikkeling. Een huis waarin wel plek is voor de ontwikkelaar en de investeerder, maar niet voor de PR-specialist, de criticus en de verslaggever, heeft weliswaar een stevige gevel, maar mist de ramen naar de buitenwereld. En dat zou jammer zijn.